சயந்தனின் நாவல்: ஆறா வடு

"நீர்கொழும்புக்கு அருகேயான கடற்கரையில் குந்தியிருந்து இத்தாலிக்கு எந்த ரூட்டால் போவது என்று இவன் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது இரவாயிருந்தது. உப்பும் குளிரும் கலந்த சேர்ந்த மெல்லிய காற்று முகத்தில் வருடியபடியிருந்தது. கடலின் வாசம் சூழவும் நிறைந்திருந்தது. போட்டிருந்த சேர்ட்டினுள் காற்று நுழைந்து முதுகில் டப் டப் என்று சடசடத்தது..." இப்படித் தொடங்கும் நாவல் 1987 இல் தொடங்கி 2003 வரையான இரண்டு 'அமைதிக்' காலங்களுக்கு இடையில் நகர்கிறது.

மிக நீண்ட நாட்களின் பின், ஒரு நாவலை ஒரே மூச்சில் வாசித்து முடித்தேன். தேவையில்லாத அலங்கார வார்த்தைகள் இல்லாத ஒரு தெள்ளிய நீரோடை போன்ற எழுத்து நடை சயந்தனினது. கொடி, குடை, ஆலவட்டங்கள், ஒளிவட்டங்கள் இல்லாமல் மிக இயல்பாக நம் துயரங்களையும் வரலாற்றையும் எழுதிச் செல்லுகிறார். ஆங்காங்கே மெலிதான கிண்டல் /அங்கத நடையில் கதை செல்கிறது. புன்முறுவலை ஏற்படுத்தும் சில இடங்கள்:

தூய தமிழ்ப்பெயர் சூட்டும் காலம்: கல்வியங்காடு முத்திரைச் சந்தியில் சைக்கிள் ரியூப் ஒட்டுகிற கடையொன்றின் முகப்பில் ராஜா ஒட்டகம் என்று பெரிய போர்ட் வைத்திருந்தார்கள். இரண்டு மூன்று நாட்களில் அது இராசா ஒட்டகம் என்று மாறியிருந்தது.

இவன் (அமுதன் என்கின்ற ஐயாத்துரை பரந்தாமன்) ஓரிடத்தில் சண்டையை விபரிக்குமிடம்: சண்டையென்று வந்துவிட்டால் என் துப்பாக்கியிலிருந்து ரவுண்ஸ்சும் வாயிலிருந்து தூஷணங்களும் பாய்ந்துகொண்டே இருக்கும். ரவுண்ஸை அளவாகப் பாவிக்கச்சொல்லி இயக்கத்துக்குள்ளே விதிமுறை இருந்தது. தூஷணத்திற்கு அப்படியொன்றும் இருக்கவில்லை.

பாடசாலை நாடகமொன்றில்: வெள்ளைக்காரத் துரையாக நடித்த விசுவலிங்கம் வெள்ளைக்காரர்களுக்கு எல்லாம் வெள்ளை என்று நினைத்திருக்கவேண்டும். வெண்ணிறத் தலை, வெண்ணிற மீசை, வெள்ளை நிற உடை, வெள்ளை நிறச் சப்பாத்து, அதே நிறத்து சொக்ஸ் என்று வெளிறிப்போனான்....

இவன் கப்பலில் கனவு காணுமிடம்: கொஞ்சநேரத்துக் கனவொன்றில் அகிலா வந்தாள். இவனும் அவளும் டைட்டானிக் கப்பலின் ஏதோ ஒரு தளத்தில் ஜீப் ஒன்றிற்குள்.. (சரி நீங்கள் எல்லாரும் டைட்டானிக் பார்த்திருப்பீர்கள் தானே? - எஸ்.ச). சின்னப்பெடியன் இவனை மிரட்சியுடன் பார்க்கத் தொடங்கினான்....

*****************************************

சயந்தனின் எழுத்து நடை மெலிதான அங்கத/ கிண்டல் நடை என்பதை நான் சொல்லப்போக, இது பொழுதுபோக்கு/ நகைச்சுவைக் கதை என்று எடுக்கக் கூடாது. எந்தக் கஷ்டத்திலும் வாழவேண்டும் என்ற விருப்புள்ள ஒருவனின் பார்வையில் இரண்டு "சமாதான" காலங்களிற்கு இடையேயான ஈழத்தவர் வாழ்வு காட்டப்படுகிறது. கதை முழுவதும் ஒரு பெரிய "வள்ளப்" பயணத்தில் சொல்லப்படுகிறது. அதற்காக இது வெறுமனே கடற்பயணக் கதையுமல்ல. சென்டிமென்டல் பேர்வழிகள் அநேகமாக ஒரு துளி கண்ணீராவது விடுவார்கள். (சே, நான் அழவில்லை). சின்னப் பெடியனும் அவனைத் தன் தம்பியாக நினைக்கும் பெரியய்யாவும் ஏற்படுத்தும் தாக்கம்தான் எனக்கு அதிகமாக இருந்தது.

சனங்கள் சைக்கிளில் கட்டிய மூட்டை முடிச்சுக்களுடன் வெளியேறிக்கொண்டிருந்தனர். "எட்டி நடவணை" என்றும் "கெதியில வா" என்றும் குரல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. இருட்டில் யாரோ சிவராசனை அழைத்தார்கள். "சிவராசண்ணை, நல்லூரடியில் ஆமி வந்திட்டானாம். சனங்கள் அரியாலைக்கால வெளியில் போகுதுகள். பொம்பிள்ளைப் பிள்ளைகளை வச்சிருக்கிறியள், கெதியாக வெளிக்கிடுங்கோ.." - இதை வாசிக்கும்போது திடீரென்று 25 ஆண்டுகள் பினனோக்கிச் சென்று விட்டேன். பெயர்கள் சம்பவங்கள் வேறு. ஆனால் நாமெல்லாம் அனுபவித்த ஒன்று. ஒரு முறையல்ல, பலமுறைகள்.

பாத்திரங்களும் அப்படியே மனதில் நிற்கிறார்கள்: இந்திய இராணுவத்தின் கண்களில் விரலை வைத்தது ஆட்டிய வெற்றி, சற்று மனநிலை தவறிய தேவி, நிலாமதி, படகில் கூடவரும் பெரியய்யா, சின்னப்பயல், மூன்று குமர்ப்பிள்ளைகளை வைத்துக் கொண்டு பட படக்கும் சிவராசன், தூய தமிழ்ப்பெயர் மாற்றத்தால் கடுப்படையும் "டில்ஷான் ரீ ரூம்" முதலாளி (சில பதிவர்கள் இவருக்கு ரசிகர் மன்றம் வைத்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை!) என்று யாரையும் மறக்க முடியவில்லை.

எப்போதோ மறந்தபோன, 80 களின் நடுப்பகுதிகளிற்குப் பிறகு "பிரபலமாக" இருந்த, சோலாப்பூரிச் செருப்பையும் ஞாபகப்படுத்துகிறார் சயந்தன். சோலாப்பூரித் திருடன் பிறகு இந்திய இராணுவத்தில் தலையாட்டியாக மாறிப்போய் பிறகு மண்டையில் போடுப்படுகிறான். இந்த இழுபறியில்தான் செருப்பின் உரிமையாளர் தேவையிலாத சிக்கல்களில் மாட்டுப்பட்டு, தவிர்க்கமுடியாமல் ஆயுதம் தூக்க வைக்கப்படுகிறான். இப்படிச் சொன்னால் சற்று நம்பமுடியாத கதை மாதிரி இருக்கும். ஆனால் உண்மைகளும் சிலசமயங்களில் நம்பவே முடியமாட்டாததாய் இருக்கும், இருக்கிறது. இதை நுட்பமாகச் சொல்கிறார் கதைசொல்லி.

ஏதாவது நொட்டை சொல்லவேண்டும் என்றால், சில கடைசி அத்தியாயங்கள் அவசரமாக எழுதியது போல் தெரிகிறது. ஆனால் கடைசி சில அத்தியாயங்கள்தான் கவனமாக எழுதப்பட்டிருப்பதாக ஒருவர் முகநூலிற் கூறியிருந்தார். என்னைப் பொறுத்தவரையில் இதுவும் எழுத்தாளனின் வெற்றியே. (அதாவது எனக்கு கதையின் முதற் சில அத்தியாயங்கள் கூடுதலாகப் பிடித்த மாதிரி, இன்னொருவருக்கு கடைசி சில அத்தியாயங்கள் கூடுதலாகப் பிடித்துள்ளது. ஆனால் இருவருக்கும் முழுக்கதையும் பிடித்துள்ளது)

மொத்தத்தில், இது ஈழ (இலக்கிய நாவல்) வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான நாவலாக இருக்கப் போகிறது. வாழ்த்துக்கள் சயந்தன்.

நூலை வாங்க, இணையத்தில் - கீழேயுள்ள இணைப்புக்களில் ஏதோவொன்றில் சொடுக்கவும்.

உடுமலை.com
வடலி இணையப் புத்தகக் கடை
கிழக்குப் பதிப்பகம்

அல்லது, நீங்கள் இலங்கை அல்லது இந்தியாவில் வசிப்பின், உள்ளூர்ப் புத்தகக் கடைகளில் வாங்க முயற்சிக்கலாம்.

யோ.கர்ணனின் கதைகள்: தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி

முள்ளிவாய்க்கால் துயரம் நடந்து இரண்டு வருடங்களும் நான்கு மாதங்களும் ஆயிற்று. முள்போல் குத்திய வலியையும் தூக்கமில்லாத இரவுகளையும் புலம் பெயர் தமிழர் அநேகர் அனுபவித்திருப்பர். என்றாலும் இந்த இரண்டு வருடங்களில், "ஏன் தோத்தாங்கள்?" என்ற கேள்வி barbecue party களுக்குள் சுருங்கிவிட்டது. கேள்விப்படவே தாங்கமுடியாத வலியை அனுபவித்த, இன்னும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் வன்னி வாழ் மக்கள், மற்றும் முன்னால் போராளிகள் படும் துன்பங்கள் இந்த "ஏன் தோத்தாங்கள்?" வியாக்கியானங்கள் அளவிற்கு பேசப்படவில்லை. அதைவிட முக்கியமாக எழுதப்படவில்லை என்ற ஆதங்கங்களுடன் இருந்த என் கையில் அகப்பட்ட சிறுகதைத் தொகுப்பு யோ.கர்ணனின் "தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி".

யோ.கர்ணன் யுத்தத்தில் ஒரு காலைப் பறிகொடுத்தவர் என்று புத்தகத்தின் பின் அட்டைக் குறிப்புக் கூறுகின்றது. அவரின் சிறுகதைகள் முள்ளிவாய்க்கால் துயரங்களைப் பேசுகின்றன. முக்கியமாக நாம் அதிகம் ஆரம்பத்தில் கேள்விப்பட்டிராத பேசாப்பொருட்கள் சிலவற்றையும் பேசுகின்றன. என்பதால், தூய்மைவாதிகளிற்குப் பிடிக்காமல் போகலாம். போகட்டுமே! பிடிக்காது என்பதற்காக நடந்ததை கண்ணை மூடிக்கொண்டு 'ஒண்டும் தெரியாத பூனை' மாதிரி இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை.

ஒரு மாபெரும் துயரத்தைக் காவும் கர்ணனின் கதைகள் ஒப்பாரி நடையில் எழுதப்படவில்லை. மிக மெலிதான அங்கத நடையில் கதைகளை எழுதியுள்ளார். இன்னொன்றையும் சொல்லவேண்டும். முழுக்கதைகளையும் உயிர்ப்பான யாழ்ப்பாண/வன்னி பேச்சுத்தமிழில் எழுதியுள்ளார்.

ஈழத் தமிழர் போராட்டம் தொடர்பாக மிக அதிகமாக இரண்டுவிதமான பார்வைகளைக் காணலாம்.

(1) புலிகளைக் கிட்டத்தட்ட தேவர்கள் அல்லது உப கடவுளர் "range" இற்கு ஏற்றுவது.
(2) புலிகளை விமர்சிக்கின்றேன் என்ற பெயரில் போராட்டத்தையும் கொச்சைப்படுத்துவது - இவர்கள் எழுதுவதைப் பார்த்தால் "இலங்கை அரசாங்கம் அப்படியொன்றும் தமிழர்களுக்குக் கஷ்டம் கொடுக்கவில்லை. போராட்டம் என்பது சாப்பிட்டது செமிக்கக் கஷ்டமான கொஞ்சப்பேர் தொடங்கிய ஒன்று" என்கின்ற தொனி தெரியும்.

மேலேயுள்ள இரண்டுமில்லாமல் நடுநிலைப் பார்வைகள் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் ஒப்பீட்டளவில் குறைவு. கர்ணன் மேலேயுள்ள (1) அல்லது (2) இனை எடுக்காமல் சொல்ல வேண்டியவற்றை எதுவித மறைத்தல்களுமின்றிச் சொல்கிறார். நடுநிலை என்பது ஒவ்வொருவர் பார்வையிலும் வேறுபடும் என்பதால் நீங்களே புத்தகத்தை வாசித்து முடிவு எடுங்கள்.

*************

"தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி" வடலி வெளியீடாக ஓகஸ்ட் 2010 இல் வந்தது. சில கதைகள் இணையத்தில் (கர்ணனது blog இல்) கிடைக்கின்றன.

1. ஆதிரையும் நாற்பது ஆமிக்காரரும்......
2. மன்னிக்கப் படாதவனின் கைத் தொலைபேசி
3. பெயர்
4. தஸ்யுக்களின் பாடல்கள்
5. சுதந்திரம்
6. பாதுகாப்பு வலயம்
7. திருவிளையாடல்
8. றூட்
9. சடகோபனின் விசாரணைக் குறிப்பு
10. தேவதைகளின் தீட்டுத் துணி

முதல் கதை "எப்படி ஒரு பயந்த, கொஞ்சம் பட படப்புக் குணமுள்ள பெட்டை, ஒரு பெரிய தியாகத்தைச் செய்கிறாள்" என்று விபரிக்கிறது. தியாகந்தான் வீணாகப் போயிற்று.

"மன்னிக்கப் படாதவனின் கைத் தொலைபேசி" மறக்கமுடியாத ஒரு கதை. காலத்திற்குக் காலம் (80 களிலிருந்து) இதுமாதிரி நடந்து கொண்டிருக்கிறது. செய்பவர்களும் செய்யப்பட்டவர்களும் மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். "போடுப்பட்டுக்" கொண்டிருப்பது எல்லாம் நம்மவர் என்பதுதான் ஒரு பொதுத்தன்மை. கர்ணனின் எழுத்துநடையில் ஒரு கொழும்பு லொட்ஜ், வெளிநாட்டுக்குப் பறந்து ஒரு புது வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க ஆயத்தமாகும் ஒரு "முன்னாள்", சில விடலைப் பையன்கள் என்று ஒருவித "சீன்" விரிகிறது.

வெதுப்பி, குளிர்களி முதலிய சொற்களை ஒரு காலத்தில் நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருந்தால் "பெயர்" சிறுகதை இன்னும் சுவாரசியம் ஆகும். இதை வாசிக்கும்போது 1991- 1994 வரை லீவுகளில் யாழ்ப்பாணம் வரும்போது வவுனியா ஆமிப் பெடிச்சிகளின்(!) செக் 'பொயின்ற்' தாண்டி, ஓமந்தை வந்து புலிகளின் சோதனை நிலையத்தில் எங்கள் தமிழ்ப் புலமையைக் காட்டியது ஞாபகம் வருகிறது. கதை, "மேனன்" தமிழ்ப்பெயரா என்ற ஆராய்ச்சியில் இருந்து , "சதுரங்கனி" சாப்பாட்டுக் கடையில் முடிவுக்கு வருகிறது.

"தஸ்யுக்களின் பாடல்கள்" ஏதோ புரிந்த மாதிரியும், புரியாத மாதிரியுமுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை முயற்சிக்கின்றேன்.

"சுதந்திரம்", இப்படியும் வன்னிச் சனங்கள் கஷ்டப்பட்டனர் என்று சொல்கிறது. ஆறாவது கதையான " பாதுகாப்பு வலயம்" வன்னியில் "கோரங்கள்" நடந்தபோது நின்ற ஒருவரால் மட்டுமே இப்படி எழுதமுடியும் என்பது என் கருத்து. (மற்றவர்களும் முயற்சிக்கலாம்!) .

தொகுப்பில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது ஏழாவது கதையாக உள்ள "திருவிளையாடல்". முள்ளி வாய்க்காலில் இறங்கிய கடவுளை இந்தப் பக்கம்"பங்கர்" வெட்டக் கூப்பிடுது. தப்பிப் பிழைத்து அந்தப் பக்கம் போனால், சுட்டுக் கொல்லப்படுவதற்கு முன்னால் மொபைல் போனால் ஒருவன் அவரைப் படம் பிடிக்கிறான். இப்படிச் சிம்பிளாகக் கதையைக் கூற முடியாது. முழுக் கதையையும் வாசியுங்கள்.

சில உண்மைகள் எப்பவும் தெரிய வரா. அதேபோல் "ரூட்" கதையில் கதையின் முடிவில் அவனின் மார்பைத் துளைத்த ரவை எங்கிருந்து வந்தது என்று தெரியவராது. தெரிய வந்துதான் என்ன ஆகப் போகிறது? "சடகோபனின் விசாரணைக் குறிப்பு" ஒரு விசாரணை இப்படியும் இருந்திருக்கலாம் என்று சொல்கிறது. ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கிலும் அநேகமாக இப்படித்தான் விசாரணை நடந்திருக்கும் என்று யோசிக்கவைக்கிறது. "தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி" , இதுதான் சிறுகதைத் தொகுப்பின் தலைப்புக் கதை, அத்தோடு கடைசிக் கதை. கதையின் ஆன்மாவும் கதையின் கடைசி வரியிற்தான் இருக்கிறது.

மொத்தத்தில் ஈழத்தமிழர் எல்லாரும் கட்டாயம் படிக்கவேண்டிய சிறுகதைத்தொகுப்பிது. வடலி இணையப்புத்தகக் கடையிற் கிடைக்கிறது. விலை US$ 7.90 மட்டுமே, அனுப்பும் செலவும் சேர்த்து.

"தேவதைகளின் தீட்டுத்துணி" வடலி இணையப்புத்தகக் கடையில்


---------
குறிப்பு
"கதை" என்று நான் மேலே குறிப்பிடுபவை "சிறுகதை" என்றுதான் இருக்கவேண்டும். என்றாலும் "கதை" என்ற சொற்பதம் இங்கு பொருத்தமாக, இயல்பாக இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.